“Greiye,” bulong nito na hindi gumagalaw. “We’re here.”

“Alam ko,” balik bulong niya na lalo pang hinigpitan ang pagkakayakap dito. “But let me stay like this a little more….”

Hindi ito nagsalita, maging gumalaw, o nagpakita ng pagproprotesta. Hinayaan siya nito. Hinayaan sa makasariling kagustuhan niyang angkinin ang oras nito para lamang mapawi ang nararamdamang sakit mula sa pagkawala ni Ervinne. Ang pag-alo na dulot ng kumakanta nitong puso.

Kapag bibitawan niya ang pagkakakapit dito ay babalik siya sa mundong madilim kung saan malapit na siyang mahulog.

Si Evant. In Evant she finds hope.